Bij de start van de 4Daagse met Sosha Duysker
HUIZEN - Veertig kilometer, een val in een prikkelplant, een flauwte bij
de EHBO en een indrukwekkende Waalbrug. De eerste dag van de Nijmeegse
Vierdaagse zat voor Elisabeth Venema en haar zoon Luuk van den Brink uit Huizen
vol met hoogte- en dieptepunten. Maar aan het begin van de avond lagen ze
allebei bij de masseur. Verdiend.
De dag begon veelbelovend. Vroeg vertrokken, aangehaakt bij een politiegroep
en de eerste twintig kilometer gingen, in de woorden van Elisabeth, "als
een trein." Zo snel zelfs, dat het tempo na de tweede rustpauze niet meer
vol te houden was. "Het werd heet, waardoor we een beetje moesten afzakken,"
zegt ze. Maar de eindtijd was voor Elisabeth alsnog haar snelste ooit van alle
edities van de 4Daagse die ze gelopen heeft.
Prikkelplant en limonade
De spanning zat hem niet in de benen, maar in een ongelukkig moment tijdens
een rustpauze. Luuk kantelde achterover met zijn stoel en belandde in een “prikkelplant”.
Zijn duim schoof op en deed pijn. Bij de EHBO kreeg hij het even te kwaad en
kreeg een lichte flauwte, vertelt zijn moeder. “De mensen van de EHBO spraken
troostend tot Luuk: het zijn allemaal indrukken, het is helemaal niet gek dat
je je even leeg voelt.” Met wat limonade en rust trok hij weer bij. Luuks
voeten zijn na deze eerste dag nog "hartstikke schoon." Elisabeth
prikt ondertussen haar eigen blaren door. Routinewerk voor de doorgewinterde
wandelaarster. En hoe Luuk zelf deze eerste dag ervoer? "Prima. Het was
wel een eind."
De brug
Het indrukwekkendste moment van de dag was voor Luuk onmiskenbaar de
Waalbrug. "Je ziet aan het begin een hele lange sliert mensen, er komt
geen eind aan. En als je achterom kijkt zijn het er nog veel meer." De
brug bewoog zelfs lichtjes onder het gewicht van duizenden wandelaars. "Maar
dat kan inbeelding zijn," zegt Elisabeth.
Pannenkoeken en gastvrijheid
Van de ruim 47.000 deelnemers vielen vandaag 809 mensen uit. "Maar daar
zitten wij niet bij”, zegt Elisabeth droog. Terug op de camping van de Molukse
gemeenschap in Hatert wachtten pannenkoeken voor Luuk en een masseur voor
allebei. De gastvrijheid van het kamp blijft Elisabeth het meest bij. "Het
is één grote familie."
Om acht vanavond zoeken ze hun bed op. Morgen gaat de wekker weer
vroeg want “vroeg starten betekent bijna niemand voor je voeten, volgens
Elisabeth. Ze verwacht dat dag twee de zwaarste wordt. "Dan moet je even
door je pijntjes heen. Maar als je eenmaal loopt, gaat het wel weer."
Bekijk de vlog van dag een hieronder.
