Marga van Praag zingt
HILVERSUM – Marga van Praag, veertien jaar presentator van het Jeugdjournaal en daarna jarenlang verslaggever bij het NOS Journaal, staat zaterdag 12 september tussen de mannen van Het Ruime Sop. Het Bussumse shantykoor viert dan zijn twintigjarig bestaan tijdens Bussum Cultureel en Van Praag zingt daar twee liedjes die tientallen jaren geleden door haar vader Max van Praag bekend werden. Voor Van Praag is het bijzonder dat het koor de muziek van haar vader nog altijd kent en zingt.
Van Praag kwam bij Het Ruime Sop terecht via Rob Maas, die ze al ongeveer 45 jaar kent. Maas was jarenlang eindredacteur van het Jeugdjournaal en zingt inmiddels bij het Bussumse koor. Het Ruime Sop is een shantykoor: een koor dat vooral zeemansliederen en liederen over het leven op zee, in havens en aan boord zingt. Voor Van Praag was die wereld nieuw. “Een shantykoor, ik wist helemaal niet wat dat was.”
Het koor koos voor 'Als de klok van Arnemuiden' en 'Op de sluizen van IJmuiden', twee nummers uit het repertoire van Max van Praag samen met Marga te zingen. Het eerste lied gaat over een schip dat niet terugkeert en de vreugde die bij thuiskomst met droefenis kan worden vermengd. 'Op de sluizen van IJmuiden' gaat juist over afscheid nemen bij de haven.
“Ik doe net of ik dat helemaal niet ben. Want zo moet je dat doen. Maar ik vind het ook wel eng.”
Ze bezocht inmiddels twee repetities en oefende het hele programma mee. Het koor zingt een uur en Van Praag doet twee liedjes mee. Zelf noemt ze het zingen met een knipoog. “Nou ja, zingen. Zingzeggen meer, want je zingt het niet echt.” Bij Het Ruime Sop zeggen ze dat je geen ervaren zanger hoeft te zijn. “Het gaat erom: durf je te zingen? Als je durft te zingen, dan kun je het meestal ook wel een beetje.” Van Praag vindt ondertussen dat de mannen van het koor het hartstikke goed doen. Ze probeert zich voor het optreden niet te veel bezig te houden met de zenuwen. “Ik doe net of ik dat helemaal niet ben. Maar ik vind het ook wel eng.”
Een warm welkom
Tijdens de repetities werd Van Praag opvallend hartelijk ontvangen. “Ze waren zo aardig. Ik werd er onthaald als een soort diva.” Ze merkt wel dat mensen anders naar je kijken als je ouder wordt. Dingen die vroeger minder bijzonder werden gevonden, krijgen dan ineens extra aandacht. “O, die oude vrouw. Voor zo’n oud mens doet ze het nog wel aardig.” Ze kan daar zelf om lachen, ook omdat de mannen van Het Ruime Sop zelf allemaal wat ouder zijn. “Dus eigenlijk is het gewoon discriminatie. Maar toch leuk.”
Marga van Praag zingt Als de klok van Arnemuiden|
Na de repetities ging Van Praag met een brede glimlach naar huis. Ze vindt de sfeer binnen de groep positief en vrolijk en geniet ervan dat ze daar even weg is van alle ellende van alledag. “Die mensen zijn zo aardig met elkaar.” Ze kan zich goed voorstellen dat de mannen veel lol met elkaar hebben. “Het is een mannenkoor. Ik kan me voorstellen hoe leuk ze het met elkaar hebben. Dat spat eraf.”
Max van Praag
Max van Praag was een Nederlandse zanger die vooral na de Tweede Wereldoorlog grote bekendheid kreeg met vrolijke Nederlandstalige liedjes. Hij werd bekend met nummers als 'M'n eerste meisje van de zangvereniging' en 'Als de deur zacht open gaat'. In de jaren vijftig behoorde hij tot de bekende Nederlandse zangers van die tijd. Max van Praag overleed in 1991 op 77-jarige leeftijd.
Hij zong al voor de Tweede Wereldoorlog, maar kon daar toen niet van leven. Na de oorlog veranderde dat. Volgens Marga waren mensen na de donkere oorlogsjaren toe aan amusement en vrolijkheid. Max van Praag werd razend populair. “Alles wat mijn vader aanraakte, werd goud in die tijd", vertelt Marga trots.
Gouden Harpen uitgereikt in kasteel " Hooge Vuursche" in Baarn, Max van Praag|
Zijn repertoire was breed. Max van Praag zong onder meer over zeelieden en havens, maar ook over de mijnen. De liedjes kwamen volgens dochter Van Praag vaak via tekstschrijvers of uitgevers bij haar vader terecht. “De tekstschrijvers, of de uitgevers, die boden zo’n liedje aan. En dan zong mijn vader dat. Als hij een aardig liedje vond, dan deed hij dat. Zo moet je het zien, denk ik.”
Volgens Van Praag geloofde haar vader sterk in wat hij deed. “Ik denk dat mensen dat hoorden.” Max van Praag vond niet dat hij mooi kon zingen. Daar is zijn dochter het niet mee eens. “Mijn vader zei van zichzelf: ik zing niet mooi, maar wel duidelijk. En dat is niet waar. Dan deed hij zichzelf tekort.”
Als kind zag Van Praag haar vader niet optreden. “Als hij op tournee of ergens ging zingen, heb ik mijn vader niet zien zingen. En thuis zong hij niet.” Haar moeder relativeerde de optredens van haar man ook. “Dan zei mijn moeder: het is maar werk.”
Zelf zong Van Praag vroeger bij een kinderkoor. Ze mocht daar ook solo zingen en herinnert zich nog wat haar eigen liedje was: “Rijg de kraaltjes één voor één, tot een stevig snoer aaneen, en draag het alle dagen. Nou, dat was mijn solo dan.” Toen ze elf was, nam ze ook een plaatje op met haar vader. “Ik hoorde eigenlijk vooral mezelf lachen. Ik mocht maar één zinnetje zingen: omdat ik zoveel, zoveel van je hou.”
“Ik hoorde eigenlijk vooral mezelf lachen. Ik mocht maar één zinnetje zingen: omdat ik zoveel, zoveel van je hou.”
Liedjes van zeventig jaar geleden
Dat Het Ruime Sop nu twee liedjes van Max van Praag zingt, raakt Van Praag. “Hij zong de liedjes zeventig jaar geleden. En nu zing ik, op een haar na tachtig, ze. Dat is natuurlijk zo bijzonder.”
De teksten van de twee liedjes heeft ze voor de zekerheid op papier gezet. Vooral één van de teksten blijft lastig hangen. De woorden zijn volgens Van Praag zo apart dat ze moeite heeft ze uit haar hoofd te leren. “Ik vind die tekst zo bespottelijk dat ik het niet uit mijn hoofd kan krijgen. Maar ik heb hem dus nu opgeschreven op een papiertje.”
Marga van Praag bekijkt haar tekst|
Dat de koorleden haar vader nog steeds herinneren, vindt ze minstens zo bijzonder. “Je wordt vergeten en dat is ook logisch. Maar de mensen van dat koor die weten nog wie mijn vader was.”
Van Praag kijkt uit naar het moment dat ze straks tussen de mannen van Het Ruime Sop staat met liedjes uit het repertoire van haar vader. “Ik denk dat mijn vader zo trots zou zijn geweest. Dat ontroert mij ontzettend.”
