Julius Jaspers is een bekende televisiekok
HUIZEN - TV-kok en Huizer Julius Jaspers is de nieuwe ambassadeur van de Hersenstichting. Jaspers werd begin vorig jaar getroffen door een hersenbloeding. Het herstel duurt lang en helemaal de oude wordt hij niet, maar bij de pakken neerzitten zit niet in zijn karakter. Hij blijft nieuwe kookboeken schrijven en zet zich komend jaar in voor mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Voor die mensen heeft Jaspers de boodschap: ‘HOUD MOED! In hoofdletters.’
Jaspers wil graag dat zijn vogelhuisje, dat hij op een dode boom in zijn achtertuin in Huizen bouwde, ook op de foto komt. Uit de boom zijn toch weer nieuwe takken met blaadjes gaan groeien: “Dat is toch prachtig!” Het staat symbool voor Jaspers, die na een hersenbloeding begin vorig jaar vol inzet op zijn revalidatie. De afgelopen tijd werkte hij aan een nieuw kookboek en vanaf woensdag is hij de nieuwe ambassadeur van de Hersenstichting.
Jaspers met het vogelhuisje op de achtergrond|
Revalidatie
“Goed wel”, reageert Jaspers op de vraag hoe het nu met hem gaat. “Maar een hersenbloeding is een heftig gebeuren”, voegt hij eraan toe. Jaspers vertelt over zijn revalidatietraject, waarbij hij niet thuis kon blijven wonen, omdat zijn woning niet geschikt was. Acht maanden moest hij in een revalidatiecentrum verblijven. Inmiddels is hij met zijn vrouw verhuisd naar een nieuwe gelijkvloerse woning. “Je begint met hele stomme dingetjes, zoals je balans houden als je op de rand van het bed zit. Dat lijkt heel eenvoudig, maar dat kon ik niet. Dat moest ik allemaal weer leren.”
Door de hersenbloeding in het rechterdeel van zijn hersenen bereiken de signalen de spieren in het linkerdeel van zijn lichaam niet goed. “Eerst dacht ik: ‘Maar ik ben toch gewoon verlamd’, maar dat is niet zo.” Jaspers legt uit dat hij parese heeft, krachtverlies door gedeeltelijke verlamming. Dat is anders dan paralyse: een volledige verlamming. “Als je geluk hebt, zoals ik, kan je met behulp van een kruk weer kleine stukjes lopen en bewegen. Dat is natuurlijk heel belangrijk voor je zelfstandigheid. Al is het maar om zelf naar de plee te kunnen.”
Milder
Er vliegt een koolmeesje voorbij dat op het vogelhuisje gaat zitten. “Hallo,” begroet Jaspers het vogeltje.
De hersenbloeding zorgt ervoor dat Jaspers anders in het leven staat dan voorheen: “Het zou kunnen dat ik iets milder ben geworden, maar het heeft er zeker voor gezorgd dat ik niet in het verleden leef. Dat leerde ik vrij snel bij het revalidatiecentrum. Je moet kijken naar wat je wel kan en niet naar wat je niet kan.”
Maar zeggen dat hij de situatie accepteert, wil hij ook weer niet: “Ik accepteer helemaal niks. Ik leg me er namelijk absoluut niet bij neer. Ik vecht nog steeds tijdens de revalidatie om meer te kunnen. Dat ik mijn arm niet kan gebruiken, is heel vervelend. Ik kook nog heel graag en veel, maar één arm in de keuken is heel lastig. Dat heb ik me nooit gerealiseerd. Al is het maar om een brood tegen te houden wanneer je het snijdt.”
Met één arm in de keuken is heel lastig. Dat heb ik me nooit gerealiseerd.
Met rekoefeningen probeert Jaspers elke dag ervoor te zorgen dat zijn spieren in beweging blijven. Daarmee hoopt hij zijn linkerarm op een gegeven moment toch op een bepaalde manier te kunnen gebruiken. “Vandaag had ik een toevallige ontmoeting met een jongen die wel wilde kijken of hij met zijn 3D-printer iets voor mij kon maken, zodat ik mijn arm toch kan gebruiken bij het koken. Het leven bestaat uit toevalligheden. Dat heb ik ook geleerd.”
Pech en geluk
Op de vraag of Jaspers nou vindt dat hij enorm pech heeft gehad, zegt hij: “Dat roep ik altijd heel hard, maar laten we er niet omheen draaien. Ik heb daarvoor een levensstijl gehad die erom vroeg dat het een keer mis moest gaan. Ik at en dronk te veel. Dat is natuurlijk niet gezond. Ik werkte ook te hard en nam nooit rust.” Of hij dat nu wel doet? “Ik sta niet meer altijd aan, maar ik betrap mezelf erop dat ik dat wel graag wil.”
Zelf heeft Jaspers niet het gevoel dat hij een tweede kans in het leven heeft gekregen: “Het is heel simpel. Ik had ook zo dood neer kunnen vallen. En er zijn echt wel momenten, als ik in de shit zit, dat ik denk: misschien was dat wel beter geweest. Natuurlijk heb ik die slechte momenten ook. Als je mensen om je heen lekker ziet wandelen of boodschappen doen.” Toch realiseert Jaspers zich dat hij heel veel geluk heeft gehad: “Dat begon ermee dat ik op de bank zat toen het gebeurde. De dag ervoor reed ik nog in één dag terug vanuit Zuid-Frankrijk. De gevolgen hadden veel erger kunnen zijn.”
Ambassadeur
Als ambassadeur wil Jaspers meer bewustwording creëren. “Ik wist zelf helemaal niets van een hersenbloeding. Het verschil tussen een herseninfarct en een bloeding wist ik niet eens.” Bij een herseninfarct raakt een bloedvat in de hersenen verstopt door een bloedpropje of verkalking. Hierdoor krijgt een deel van de hersenen geen bloed en zuurstof meer. Bij een hersenbloeding scheurt het bloedvat open, waardoor er bloed in het hersenweefsel instroomt. Het bloed drukt een deel van het hersenweefsel weg, waardoor schade ontstaat. “Ik wil graag aan mensen vertellen wat dat betekent.”
Ook wil Jaspers een lans breken voor gezondere voeding. “Dit is misschien een primeur en misschien mag ik dit niet vertellen, maar ik ga een kookboek maken voor de Hersenstichting. Er zijn veel dingen die slecht zijn voor je hersenen, maar natuurlijk ook veel goed: peulvruchten, groene groenten, rood en blauw fruit.”
Houd moed
Bovenal wil Jaspers vooral mensen die hetzelfde meemaken een boodschap meegeven: “HOUD MOED. Heel hard zeg ik dat. Met hoofdletters. Wat ik allemaal nog kan, joh. Gezellig hier ouwehoeren met een leuke meid. Dus ga door en maak er wat van. En nu ga ik toch een uitspraak doen met een hele lange baard: ‘Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.”
Veel mensen om Jaspers heen hebben hem het afgelopen jaar geholpen om die slingers te kunnen blijven ophangen, erkent hij. “Ik heb een ontzettend lieve groep mensen om me heen.” Ook voor de mensen die dicht bij iemand staan die zoiets meemaakt, heeft hij een boodschap: “Het is natuurlijk hartstikke ruk, maar houd moed en heb geduld.”
