Defend Loosdrecht
LOOSDRECHT - Van dagelijkse demonstraties tot landelijke media-aandacht en politieke bezoeken: honderd dagen protest van Defend Loosdrecht bleven niet onopgemerkt. De acties tegen de noodopvang voor asielzoekers maakten veel los, in het dorp én ver daarbuiten. Tegelijkertijd verliepen de eerste protestdagen onrustig, met ongeregeldheden en een inzet van de mobiele eenheid. Hoe ziet de beweging dat zelf eigenlijk?
Honderd dagen lang stonden ze bij het voormalig gemeentehuis van Wijdemeren. De Defend Loosdrechters waren het niet eens met de plotselinge komst van een groep asielzoekers in het pand. Dat lieten ze merken.
De ene keer ging dat goed, de andere keer liep het mis. Het dorp haalde landelijk het nieuws en de felle protesten leidden al snel tot grotere maatschappelijke discussies over asielopvang. Sindsdien mengden ook anderen zich in het debat. Zo bracht landelijk fractievoorzitter van Forum voor Democratie Lidewij de Vos een bezoek aan de plek en startte een bezorgde inwoner een landelijke kaartenactie voor de bewoners en medewerkers van de opvang.
Eén ding is duidelijk: de protesten maakten veel los, in Loosdrecht én daarbuiten. Hoe kijkt Defend Loosdrecht zelf terug op honderd dagen actievoeren? "Honderd dagen hebben laten zien wat samen volhouden kan bereiken", zegt organisator en Loosdrechter Vincent.
Vincent is er vanaf het begin bij geweest en voelt zich onderdeel van de 'bewonersbeweging', zoals hij Defend Loosdrecht noemt.
De protesten van Defend Loosdrecht|
Waar ben je als organisator het meest trots op? En is er ook iets waarvan je achteraf denkt: dat had ik liever anders aangepakt?
"Ik ben het meest trots op wat Defend Loosdrecht landelijk in beweging heeft gezet. Ons dorp stond maandenlang in de landelijke media. Daardoor werd het debat over asielopvang en de manier waarop inwoners worden betrokken veel breder gevoerd dan alleen in Loosdrecht. Inmiddels zijn er vele plaatsen in Nederland met hetzelfde beleid en waarbij hetzelfde verzet is door de inwoners."
"Natuurlijk kijk ik ook kritisch terug. De vier dagen met ongeregeldheden en de zware ME-inzet hadden anders mogen verlopen. Het voordeel is wel geweest dat juist die gebeurtenissen ervoor gezorgd hebben dat de protesten van Defend Loosdrecht veel landelijke en internationale aandacht kreeg. Daarna zijn vrijwel alle acties in Loosdrecht vreedzaam verlopen."
Vandaag is de honderdste dag van de protesten. Welk moment springt er voor jou het meest uit en waarom?
"De ongeregeldheden en de politie-inzet tijdens de eerste dagen springen er natuurlijk uit. Want zoiets ken je alleen van de televisie en maak je zelden van dichtbij mee. Ik heb me toen achter het groene perskaartje van een journalist 'verscholen' en ben rustig meegelopen met de pers. Het gros van de andere mensen is door de politie geslagen, die beelden kennen we allemaal."
"Wat mij ook is bijgebleven, is hoe politiek besluiten neemt in de praktijk en hoe dit werkt. Bestuurders beloven vooraf dat inwoners worden betrokken. In onze situatie hebben wij geen enkele betrokkenheid gehad en is de noodopvang opgedrongen! Dat vond ik confronterend. Om te zien hoe zonder enige inspraak van inwoners de besluiten al waren genomen. Dat heeft mijn kijk op de manier waarop dit soort besluiten tot stand komen enorm veranderd. De regels zijn wel iets aangepast, maar de uitvoering is er nog niet."
"De ongeregeldheden en de politie-inzet tijdens de eerste dagen springen er wel uit. Zoiets ken je alleen van de televisie."
Als je de protesten in een paar woorden zou moeten samenvatten, hoe zou je dat dan doen?
"Vastberaden. Omdat Defend Loosdrecht honderd dagen is blijven staan. Vreedzaam. Omdat bijna alle demonstraties zonder incidenten verliepen. Zichtbaar. Omdat onze boodschap lokaal, landelijk en internationaal aandacht kreeg. En ook kritisch. Omdat we vragen bleven stellen over veiligheid, leefbaarheid, inspraak en het asielbeleid."
Heb je wel eens contact gehad met andere betrokkenen, zoals het COA en de asielzoekers zelf?
"Ik spreek geregeld met asielzoekers en statushouders. En ja, ik heb gesprekken gehad met het COA, de politie en andere instanties. Ook omwonenden heb ik gesproken. Eigenlijk iedereen die direct en indirect is betrokken."
"Dit is alleen om een 'vinger aan de ' pols te hebben en om in verbinding te blijven. Weten wat er bij bestuurders leeft, wat prikkelpunten zijn en daar gebruik van maken - in positieve zin. Als het nodig is, kan er sturing naar de groep worden gegeven om alles netjes te houden."
Heb je het gevoel dat de protesten iets in beweging hebben gezet?
"Jazeker. Er werden Kamervragen gesteld. Loosdrecht werd besproken in de Tweede Kamer. Landelijke media kwamen naar ons dorp. Ook Tweede Kamerleden kwamen persoonlijk naar Loosdrecht om met inwoners en Defend Loosdrecht te spreken. Daarnaast ontstond een bredere discussie over de manier waarop gemeenten inwoners moeten betrekken bij besluiten over opvanglocaties."
Je ziet ook dat inwoners in veel andere plaatsen zich heel duidelijk uitspreken en zich organiseren. Voor veel mensen in het land, is Defend Loosdrecht volgens mij een voorbeeld geworden van langdurig en zichtbaar verzet. Onze inzet werd een signaal in het landelijke debat over het asielbeleid."
De protesten van Defend Loosdrecht|
Wat heeft deze periode persoonlijk met jou gedaan?
"Het heeft mij veel tijd en energie gekost. Honderd dagen vraagt veel van je. De demonstraties vinden elke avond plaats, naast mijn werk, gezin en andere verplichtingen."
"Tegelijk heeft het mij ook juist kracht gegeven. Ik heb gezien hoeveel mensen bereid zijn zich langdurig in te zetten wanneer zij vinden dat beleid niet goed werkt. Defend Loosdrecht werd mede daardoor groter dan alleen een plaatselijk protest."
"Tegelijkertijd heeft het mij laten zien hoe belangrijk het is dat inwoners zich blijven uitspreken wanneer zij vinden dat besluiten niet zorgvuldig of onvoldoende transparant tot stand komen. Inwoners zijn toch een essentieel onderdeel van een gezonde democratie."
"Defend Loosdrecht werd groter dan alleen een plaatselijk protest."
Hoe reageren mensen in je persoonlijke omgeving op het feit dat je dagelijkse protesten mede organiseert?
"De reacties verschillen. Veel mensen spreken openlijk hun steun uit. Sommige mensen zeggen er niets over en anderen vinden het lastig om er vragen over te stellen. Juist daarom is een gesprek zo belangrijk."
"Er zijn ook mensen die direct een oordeel hebben zonder precies te weten wat er is gebeurd. Je hoeft het niet met Defend Loosdrecht eens te zijn. Maar praat eerst met de mensen die er honderd dagen hebben gestaan voordat je een oordeel vormt. Daarbij hebben wij zowel de anonieme bewonersgroep 'Attent Loosdrecht' als D66 Wijdemeren uitgenodigd voor een gesprek. Tot op heden hebben wij niets van hen vernomen. De uitnodiging staat nog steeds."
"We staan niet te protesteren tegen de bewoners van de noodopvang, maar protesteren tegen dit vreselijke en onmenselijke beleid." Zo staat Defend Loosdrecht landelijk echter niet bekend. De meeste mensen zien de protestbeweging als mensen die tegen de komst van asielzoekers zijn."
En dat is niet waar jullie actie over gaat?
"Het grootste misverstand is dat Defend Loosdrecht alleen maar tegen asielzoekers zou zijn. NEE! Dat de demonstranten al snel als racistisch en extreemrechts worden weggezet."
"Onze kritiek richt zich niet op mensen, maar vooral op het beleid. Want hoe onmenselijk is het om al deze asielzoekers in deze schamele opvang te proppen."
" Je hoeft het niet met ons eens te zijn."
Wat mag er veranderen?
"Dat grenzen dicht gaan. Opvang in de eigen regio. Dat de overheid durft om de instroom een halt toe te roepen."
"Ook de asielzoeker zal gebaat zijn bij opvang in de regio, dit is veel menselijker. Mensen blijven dichter bij hun familie, taal en cultuur. Mensen hoeven geen mensensmokkelaars te betalen en hun leven te wagen op zee. Zo kunnen wij gericht bescherming bieden aan mensen die aantoonbaar niet veilig kunnen terugkeren naar hun land."
Als je over een paar jaar terugkijkt op deze honderd dagen, wat hoop je dan dat mensen zich ervan herinneren?
"Ik hoop dat mensen zich herinneren dat Defend Loosdrecht honderd dagen lang is blijven staan. Dat inwoners zich niet lieten wegzetten en dat zij hun stem bleven laten horen. Dat onze kinderen kunnen terugkijken wat hun ouders hebben gedaan voor hun toekomst!"
"Ik hoop ook dat we geschiedenis hebben gemaakt met ons protest. Dat landelijk en lokale bestuurders zich zijn gaan realiseren dat je inwoners niet kunt passeren, maar moet betrekken."
"En ik hoop dat Loosdrecht in de geschiedenisboeken komt te staan als de plek waar het Nederlandse asielbeleid begon te kantelen. Dat mensen later lezen: '2026. HET VERZET VAN LOOSDRECHT' - waar het allemaal begon."
